Czytelnia:

dodano 02.07.2017
Czy Wielka Księga jest hamulcem rozwoju AA? czytaj>>>

dodano 01.11.2015
Psycholog Maria Grabowska czytaj>>>

dodano 18.03.2015
Wreszcie zyc - 12 krokow ku pelni zycia czytaj>>>

dodano 03.04.2012
Kto niszczy AA w Polsce? czytaj>>>

dodano 11.01.2012
Czy możliwe jest całkowite wyleczenie? czytaj>>>

dodano 28.09.2011
Wyleczyłem się z alkoholizmu - artykuł kontrowersyjny czytaj>>>

dodano 17.02.2011
Czy będąc niewierzącym mogę skorzystać z programu AA? czytaj>>>

dodano 08.11.2010
Byłem w San Antonio czytaj>>>

dodano 18.10.2010
www.polskiedetroit.com o Anonimowych Alkoholikach i nie tylko czytaj>>>

dodano 17.08.2010
Przeczytałam "Z piekla do trzeżwości" i ... czytaj>>>

dodano 27.04.2010
Czy jestesmy atrakcyjni dla "nowych" w AA? czytaj>>>

dodano 01.11.2009
Ewa Woydyłło - Co nas trzyma w pętli uzależnień? czytaj>>>

dodano 31.08.2009
Fragment z książki ''Z piekła do trzeżwości'' Meszuge czytaj>>>

dodano 05.08.2009
Rozmowa z Wiktorem Osiatyńskim (05.2009 Gazeta Wyborcza) czytaj>>>

dodano 19.06.2009
Fragmenty wywiadu z Wiktorem Osiatyńskim - Lekcja feminizmu czytaj>>>

dodano 21.03.2009
''Życie z kieliszkiem'' - książka dla rodzin osób uzależnionych czytaj>>>

dodano 16.11.2008
Przyszło nam do głowy, żeby nie pić czytaj>>>

dodano 03.11.2008
Wiktor Osiatyński - Trzeźwość, uczciwość, godność. Nic tylko płacz i żal i mrok i nieświadomość i zatrata! czytaj>>>


Czy będąc niewierzącym mogę skorzystać z programu AA?

 

Do napisania tego artykułu skłoniły mnie osobiste przemiany światopoglądowe, jakie stały się moim udziałem na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat oraz niezliczone godziny dyskusji z przyjaciółmi praktykującymi nasz Program. Żeby uniknąć wszelkich niejasności chcę zacząć od - w miarę precyzyjnego - wyjaśnienia, co rozumiem pod pojęciem: „niewierzący”.
Często zdarza mi się, że gdy deklaruję się jako niewierzący lub ateista, słyszę pełne zdziwienia,
a nierzadko i oburzenia, słowa: „Jak można żyć w NIC nie wierząc?” Otóż kategorycznie zaprzeczam, jakobym w nic nie wierzył! Zgadzam się, że wiara jest potężną siłą „zdolną góry przenosić”, że ułatwia życie, pozwala przetrwać ciężkie chwile, często uskrzydla, pobudza inwencję i bywa motorem postępu. Problemem kluczowym jest pytanie: W CO WIERZĘ ?
                           Moje CREDO , na dziś, wyglądałoby mniej więcej tak: Wierzę w Człowieka.
 Że z gruntu jest dobry, zdolny do miłości, poświęcenia i służby. Że ma praktycznie nieograniczone możliwości rozwoju, które będzie wykorzystywał dla swojego dobra, dla pomyślności własnej egzystencji w harmonii z przyrodą i całym wszechświatem. Wierzę w ludzki rozum, w naukę,
 w zdolność człowieka do czerpania ze skarbca doświadczeń wszystkich dotychczasowych kultur
i zdobyczy minionych, współczesnych i przyszłych cywilizacji. Bliżej naszego tematu: Wierzę,
że Bill Wilson był swego rodzaju geniuszem, że stworzył program zdrowienia z choroby alkoholowej, który ocalił życie milionów ludzi, że Program 12 Kroków jest skutecznym, łatwo dostępnym i – co nie jest bez znaczenia! – najtańszym ze znanych ludzkości programów rozwoju osobistego. Że program ten praktykowany WE WSPÓLNOCIE ludzi złączonych jedną chorobą, jednym cierpieniem, jednym celem, służbą i miłością otwiera drogę do życia sensownego, radosnego i pożytecznego. Wierzę też, że jutro wstanie nowy dzień, że będę miał nowiutkie
24 godziny do przeżycia, do zagospodarowania wedle własnej woli, że mogę uczynić w tym dniu zarówno wiele dobrego, jak i wiele złego...Wierzę, że mam wpływ, nie całkowity, ale znaczny, na moje przyszłe życie i na życie ludzi, których spotkam na mej drodze. W to wszystko wierzę!
                          Teraz spróbuję wyjaśnić, dlaczego określam siebie mianem niewierzącego
i ateisty, czyli inaczej mówiąc: W CO NIE WIERZĘ. Najkrócej mógłbym odpowiedzieć: w Boga ! I byłaby to odpowiedź prawdziwa i wystarczająca, ale tylko przy założeniu, że wszyscy rozumiemy to słowo dokładnie tak samo. Niestety tak nie jest...Pojęcie to rozmywa się; coraz częściej słyszę,
że Bogiem ludzie nazywają tak różne i często nie mające ze sobą wiele wspólnego rzeczy i zjawiska jak: Siły Przyrody, Harmonia Wszechświata, Absolutna Inteligencja, Siła Sprawcza, Wiekuista Mądrość, a także Miłość, Dobro, Moralność , czy nawet ludzkie Sumienie. Dla mnie osobiście
Bogiem tego nazywać nie można ! Wychowany i ukształtowany w kulturze europejskiej, a więc wywodzącej się z chrześcijańskiego pojmowania świata, Bogiem nazywam nadludzką, nadprzyrodzoną, nadnaturalną inteligencję, która świadomie i planowo zaprojektowała
i stworzyła Wszechświat i wszystko, co w nim istnieje, w tym również nas, ludzi. Ta boska istota, wszechmocna,,nieskończenie dobra, miłosierna i kochająca, która nas stworzyła i zaprogramowała, ma wciąż wpływ na nasze życie, wie o naszych poczynaniach, a nawet myślach i zamiarach. Należy się takiemu Bogu cześć i uwielbienie, wdzięczność za wszystko, co nas spotyka, bo On wie, co dla nas dobre. Wynagrodzi nas za wiarę w Siebie i wypełnianie Jego woli życiem wiecznym
w absolutnej szczęśliwości ( „pójdziemy do nieba” ) , albo skaże nas na wieczne potępienie, ogień piekielny, „płacz i zgrzytanie zębów” ( „ pójdziemy do piekła” ) , jeśli odrzucimy Jego istnienie
i postanowimy żyć kierując się własną wolą i własnym rozumem. W takiego Boga nie wierzę !
Na zakończenie tych rozważań kilka cytatów z Einsteina, który tak trafnie potrafił ubrać w słowa
to, co i ja w pełni podzielam: „Wierzę w Boga Spinozy, przejawiającego się w harmonii wszystkiego, co istnieje, a nie w Boga, który zajmowałby się losem i uczynkami każdego człowieka.” , „Jestem głęboko wierzącym ateistą... Jest to poniekąd zupełnie nowy rodzaj religii. Nigdy nie przypisywałem Przyrodzie celowości, zamiarów ani jakichkolwiek innych cech, które można by uznać za antropomorficzne. Widzę przede wszystkim jej wspaniałą strukturę, którą pojmujemy w bardzo ograniczonym stopniu, a która z konieczności wywołuje u każdego myślącego człowieka poczucie znikomości. Stanowi to iście religijne przeżycie, które wszakże nie ma nic wspólnego z mistycyzmem. Koncepcja osobowego Boga jest mi zupełnie obca i uważam ją wręcz za naiwną.” , „To oczywiste kłamstwo, co czytałeś o mojej rzekomej religijności; kłamstwo, które jest raz po raz powtarzane. Nie wierzę w osobowego Boga i zawsze otwarcie się do tego przyznawałem. Gdybym jednak musiał znaleźć w sobie coś, co miałoby aspekt religijny, to byłaby to bezgraniczna fascynacja strukturą świata, jaką ukazuje nam nauka.”   Tyle Einstein...
Po tym obszernym, ale uważam koniecznym, sprecyzowaniu pojęć „niewierzący”i „ateista”, spróbuję odpowiedzieć na zawarte w tytule pytanie.
                          Mam szczęście i przywilej być we Wspólnocie AA od 24 lat. Przez te wszystkie lata uczęszczam na spotkania średnio cztery razy w tygodniu, co sprawia, że mam za sobą mniej więcej 5 000 mitingów. Moje osobiste doświadczenia, doświadczenia moich przyjaciół
i znajomych z polskiego środowiska AA, oraz to, co zaobserwowałem na spotkaniach w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Francji i Szwajcarii pozwalają stwierdzić ponad wszelką wątpliwość,
że PROGRAM AA DZIAŁA BEZ WZGLĘDU NA   PRZEKONANIA RELIGIJNE !!! Wszędzie widziałem pięknie trzeźwiejących alkoholików, i to zarówno wśród pobożnych katolików
i protestantów, których sporo w Polsce i w Ameryce, jak i wśród ateistów, którzy przeważają
w Europie Zachodniej i Skandynawii. Dzieje się tak dzięki genialnym określeniom, których użył
Bill W. : „siła większa od nas samych” i „Bóg, jakkolwiek Go pojmujesz” , które to określenia nie narzucają nikomu niczego, żadnej konkretnej koncepcji Boga, żadnej religijnej wizji świata, nie wymagają stosowania żadnych religijnych rytuałów, ani – tym bardziej – przynależności do jakiegokolwiek wyznania. Potwierdza to także Trzecia Tradycja AA, która wyraźnie mówi,
że: „Jedynym warunkiem przynależności do AA jest pragnienie zaprzestania picia”, a nie wiara
w Boga, czy to Chrześcijan, Żydów, czy Muzułmanów...Natomiast absolutnie niezbędna jest wiara, że bez pomocy z zewnątrz, bez wsparcia „siły większej, niż nasza własna” ( którą możesz sam sobie wybrać ), bez Wspólnoty, bez mitingów, bez Programu – sam sobie nie poradzisz !
Niestety wciąż rośnie liczba nieszczęśników, którzy - zadufani w siebie samych, we własny rozum,
inteligencję lub wykształcenie - nie zaakceptowali tej prostej prawdy, uwierzyli w swoją samowystarczalność, odrzucili Program AA skazując się tym samym na niechybne pogrążanie się
w chorobie alkoholowej, stopniową ( lub galopującą ! ) degradację i przedwczesną śmierć.
                          Droga Billa W. prowadziła od ateizmu ku wierze w Boga – Stwórcę wszechświata. Moje przebudzenie duchowe, „w rezultacie tych kroków”, polega raczej na procesie odwrotnym;
 na odrzuceniu religii, wszelkich dogmatów, nieracjonalnych wierzeń i przesądów. Świadomość, że „jestem dzieckiem Wszechświata”, że mam wpływ na kształt mojego życia, że jestem odpowiedzialny za to, co uczynię z tym wielkim i jakże rzadkim skarbem, jakim jest owo życie, napawa mnie szczęściem i radością.
I przede wszystkim ogromną wdzięcznością za TRZEŹWOŚĆ.
Dziękuję Billowi i Bobowi, dziękuję pierwszemu polskiemu anonimowemu alkoholikowi Rajmundowi ( w 15-tą rocznicę śmierci! ), od którego tyle mogłem się nauczyć, dziękuję mojemu bratu Maciejowi, który zaprowadził mnie na mój pierwszy miting AA na grupę STER w Poznaniu pamiętnego dnia 14 sierpnia 1986 roku, dziękuję śp.Józefowi-Janowi, który uformował mnie jako aowca, zaszczepił miłość do Wspólnoty, nauczył służby i odpowiedzialności.
                         NIE MAM ŻADNYCH WĄTPLIWOŚCI, ŻE PROGRAM AA JEST RÓWNIEŻ DLA MNIE, NIEWIERZĄCEGO I ATEISTY.
                                                                                                                                             Piotr AA
Wszelkie prawa zastrzeżone "Spiker" Poznań 2008-2017